Çağdaş yaşamda annelerin çalışma gereksinim ve tercihleri çocuğun bakım sorununu ortaya çıkartmaktadır. Gelişmiş ülkelerde kreşler yoğun olarak bu ihtiyacı karşılamaktadır. Türkiye’de ise çalışan anne bakıcı desteği ile çocuğunu büyütmektedir.
Çocuğun bakılması sürecinde anne-babanın yanı sıra büyük anne ve büyük babalar da etkin olarak yer almaktadırlar. Kuşaklar arasında çocukların eğitimi konusunda farklı görüşler bulunmaktadır. Fikir ayrılıkları aile üyeleri arasındaki ilişkileri olumsuz olarak etkilemektedir. Büyük anne ve büyük babalar genellikle kendi çocuklarına uyguladıkları kararlı disiplin anlayışından uzaklaşarak , torunlarını sınırlama koymadan , tüm isteklerini karşılayarak büyütmeyi tercih etmektedirler. Büyük ebeveynler torunlarını “emanet çocuk” olarak algıladıklarını ifade ederek , onları aşırı hoşgörü göstererek büyüttüklerini belirtmektedirler. Esnek disiplin yaklaşımının bir diğer nedeni de büyüklerin geçimlerini sağlamakla yükümlü oldukları, stresli iş hayatından uzaklaştıkları emeklilik döneminde torun bakmalarından kaynaklanmaktadır.
Anne-babanın çocukları için koymaya çalıştıkları kuralları eleştirerek karşı çıkan büyük ebeveynler , küçüklerin gözünde ana-babanın otoritesinin zayıflamasına neden olabilmektedirler. Disiplin konusunda farklı görüşlerin bulunduğu aile ortamlarında çocukların yetiştirilmesi güçleşmekte, bireyler arasındaki iletişim gerilmektedir. Oysaki torunlar büyük anne ve babalardan aldıkları doğru sevgi, şefkat,hoşgörü ile de beslenerek büyürler.
Büyük ebeveyn, anne-baba ve torun arasında sağlıklı iletişim kurmanın yolları nelerdir ?
Çocuğa yönelik eğitim ve disiplin beşikte başlar. Bebeğin büyük anne ve büyük babanın yaşama alanı yerine kendi evinde bakılması, her gece anne ve babasını görmesi önemlidir.
Bebeklik ve çocukluk döneminde uyku ve beslenme saatlerinin düzenli olması gereklidir.Söz konusu programın yazılı olarak belirlenmesi bakımı kolaylaştırır.
Çocukların günlük hayatlarını sürdürdükleri ortamın onların güvenliğini sağlayacak şekilde yeniden düzenlenmesi önemlidir. Bu durumda sürekli olarak prizlere yaklaşan çocuğu uyarma zorunluluğu ortadan kalkar.
Yapılmaması gereken davranışlar herkes tarafından kararlı bir şekilde ifade edilmelidir , örneğin etrafındakileri ısırmak isteyen çocuğa tüm aile bireylerinin “Hayır !” diyerek tepki vermeleri önemlidir.
Aile içinde uyulması gereken kuralları yazılı olarak belirtmek farklı uygulamaların ortaya çıkmasını engeller, örneğin “Önce ders sonra oyun” gibi .
3 yaşından itibaren çocuğun okul öncesi eğitime yönlendirilmesi onun sosyalleşmesi, kurallara uyum sağlayarak büyümesi ve eğitilmesi için bir zorunluluktur. Böylelikle çocuğun bakımını üstlenen büyük ebeveynler de sorumluluklarını kurumla paylaşmış olurlar.
Büyükler sürekli olarak oyuncak, şeker v.b. çocuğu ödüllendirmek yerine , “Seninle gurur duyuyorum” gibi sözcüklerle çocuğu yüreklendirmeli, onunla hoşlandığı bir etkinliği paylaşabilmelidir , örneğin balık tutmak gibi.
Kuşaklar arasında çocuk eğitimi konusunda farklı görüşler olabilir. Ancak bu fikirler çocuğun önünde dile getirilmemelidir. Büyükler torunların yetiştirilmesinde anne-babanın kararlarının öncelik taşıdığı gerçeğini kabul etmelidirler.
Büyük ebeveyn , anne-baba ve torun arasında yaşanan sorunların çözümünde aile terapisi uzmanlarından destek almak sürtüşmeleri azaltmak için uygun bir yaklaşımdır.
